نورالهدی

البته در دستورات ديني نکاتي مطرح شده است تا آقايان بر اساس آن زمينه رشد را به طور مستقيم براي همسرانشان فراهم کنند. بخشي از احساس رشد در بانوان از طريق مادري و تربيت فرزندان حاصل مي گردد. با وجود اين زمينه رشد در ابعاد ديگر نيز بايد فراهم گردد.
قرآن کريم خانواده قرآني را چنين معرفي مي کند:
«وَ مِن آياتِهِ أن خَلَقَ لَکُم مِن أنفُسِکُم اَزواجاً لِتَسکُنُوا إِلَيها وَ جَعَلَ بَينَکُم مَوَدَّهً وَ رَحمَهً أنَّ في ذلِک لَاياتِ لِقَومٍ يَتَفَکَّرونَ»لِتَسکُنُوال إِلَيها
بر پايه اين بخش از آيه خانه و خانواده بايد محل سکون و آرامش باشد نه محل فرسايش. بي شک در خانه اي که محل آرامش براي افراد خانواده نيست مشکلات رخ مي نمايد و بر همه اعضاي خانواده است که براي برطرف شدن آن تلاش کنند.

و از نشانه هاي او اين که از [نوع] خودتان همسراني براي شما آفريده تا بدانها آرام گيريد، و ميانتان دوستي و رحمت نهاد. آري در اين [نعمت] براي مردمي که مي انديشند قطعاً نشانه هايي است.
اگرچه اين آيه به طور مستقيم به خانواده نمي پردازد و بحث اصلي اش ازدواج و کارکرد آن است، اما با توجه به اينکه ازدواج پايه تشکيل خانواده است، در اين باره هم مي توان چندين نکته را از آن دريافت.

قرآن به عنوان، منبع اصلي و لايزال دين مبين اسلام، بر کارکرد انساني و اجتماعي خانواده توجه داشته و دستوراتي نجات بخش و روشنگر در اين باره فرود آورده است.
الف: «و مِنَ آياتِهِ أن خَلَقَ لَکُم مِن أنفُسِکُم اَزواجاً»
اين بخش از آيه بيان مي دارد که همسران شما از جنس خودتانند، براي انسان همسري از جنس فرشتگان آفريده نشده است. بنابراين هر فرد بايد به همسرش به چشم يک انسان همانند خودش بنگرد و کرامت او را محترم بشمارد.

اگر همه اعضاي خانواده به وظايف الهي و اخلاقي خود عمل کنند، بدون ترديد خانه به محلي امن و سرشار از آسايش و آرامش تبديل مي گردد. ارمغان خجسته اين آسايش، آرامش بخشيدن به افراد خانواده است که چه بسا در بيرون مشکلاتي دارند اما در خانه و در ميان جمع خانواده آن را از خاطر مي برند.

در پرتو خانواده اي آرام است که افراد براي ورود به فرداي جامعه انرژيهاي جديدي را کسب مي کنند.