دو نوع بله قربان و اطاعت داريم: انسان گاهى بر اساس ترس و يا طمع و خودباختگى، از ديگرى اطاعت مى‏كند، همان گونه كه مردم از فرعون اطاعت مى‏كردند: «استخفّ قومه فَأطاعوه» (قرآن کریم/43/54) و گاهى بر اساس ايمان و عشق و محبت، چنانكه قرآن خطاب به پيامبر اسلام مى‏فرمايد: اگر خشن و سنگدل بودى، مردم از دور تو پراكنده مى‏شدند. «لو كُنتَ فَظّاً غَليظَ القلب لانفضّوا من حَولِك» (قرآن کریم/2/159)
در اسلام از رابطه ميان مردم و رهبر به «ولايت» تعبير شده است. كلمه «ولايت» به معناى پيروى همراه با محبّت است. رهبر الهى نه تكلّف دارد: «و ما أنا من المُتكلِّفين» (قرآن کریم/39/86)نه خود را بر سايرين ترجيح مى‏دهد: «أنا بَشرٌ مثلكم» (قرآن کریم/18/110) و نه حقّ خود را بيش از ديگران مى‏داند. در خطرها، مردم را رها نمى‏كند. حضرت على عليه السلام مى‏فرمايد:

در جنگ‏ها پيامبرصلى الله عليه وآله از ما به دشمن نزديك‏تر بود. او از طرف خداوند مأمور است كه به مردم درود بفرستد: «و صَلّ عَليهم»(قرآن کریم/9/103)همانگونه كه مردم مأمورند به او درود بفرستند: «يا ايّها الّذين آمنوا صَلّوا عليه و سَلِّموا تَسليماً» (قرآن کریم/9/56) پس رابطه رهبر و مردم، رابطه عشق و درود است، نه ترس و وحشت.